Give way… It is life for someone…

After around three months, today I logged into my blog as I am not able to leave this day as a usual one.

I was on the way back from office, and the traffic on the road was comparatively more.

This incident happened near koramangala water tank traffic island, when I was waiting for the green signal.

One guy who had stopped his bike just behind me, started blowing the hone very loudly. I passed him a bad look in return.

I could see some other passengers also staring at him but he didn’t stop. He was blowing the hone more and more.

looking at him I asked, “What Man, where I have to move, can’t you see there is no place in front?”

He replied “One ambulance is coming from behind, please give way…”

I looked back, couldn’t see anything, but I could hear the very light hone of the ambulance.

I asked him, “it is very far behind no, why you are making hone here?”

He didn’t reply but he was blowing the hone again and again…

I again asked him, “it is red signal no? why blowing the hone this much?”

He replied, “The man inside the ambulance is my brother”

I got shocked, I had nothing to tell in return but I started blowing the hone. Some other people also joined and we moved together.

They took a right turn, entered St-Johns hospital road and disappeared somewhere in dark.

I can’t stop thinking about that incident…

Everyday we all are travelling in bike, car, bus etc. Somewhere someone is always waiting for us.

It can be a daughter waiting for her dad… a wife waiting for her husband… a mom waiting for her son… and many more…

It is just a two-three minutes delay for us… But it is life for someone…

Give way… Make way… Let the ambulance go… It can be your mom, dad, brother, sister or friend in the ambulance…

Give way… It is life for someone…

Advertisements

ഈ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ എവിടെയോ ഞാനും ഉണ്ടായിരുന്നു…

അറിയാതെ എന്തോ തപ്പി തടഞ്ഞു ചെന്നാണ് ഞാൻ ആ പഴയ കോളേജ് മാഗസിൻ കണ്ടെത്തിയത് . വെറുതെ താളുകൾ  മറിച്ചു നോക്കി . മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു, പല മുഖങ്ങളും. പലരും എവിടെയാണ് , എന്തു ചെയുന്നു, ഒരു അറിവുമില്ല. ഓരോ താളുകളും ഓർമകളാണ് , കഴിഞ്ഞുപോയ ഒരു കലാലയ ജീവിതത്തിന്റെ . അത് തന്നെ ആവണം, ഞാൻ ഇന്ന് ഈ കോളേജിനു മുന്നിൽ  നില്ക്കുന്നതിനുള്ള കാരണവും.

വർഷങ്ങൾ എത്ര കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു . എത്രയോ തുലാമഴകൾ ഇവിടെ പെയ്തിരിക്കുന്നു. പണ്ട് ഞാനും ഈ കലാലയത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. ഈ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ എവിടെയോ ഞാനും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നോ എന്റെ സങ്കടങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും ഈ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ ചിന്താശകലങ്ങളിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നിരുന്നു. അന്നെനിക്ക് ഒരുപാട് കൂട്ടുകാർ  ഉണ്ടായിരുന്നു, ബിരുദവും പേറി  എവിടേയ്ക്കോ നടന്നകന്നവർ.

Image0112

കോളേജിനുള്ളിലേക്ക്  കടക്കണമെങ്കിൽ ഐഡന്റിറ്റി കാർഡ്‌ വേണമത്രെ. ഗേറ്റ് പൂട്ടാൻ സെക്യൂരിറ്റിക്കാരാൻ തിരക്ക് കൂട്ടുന്നു. പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഞാൻ നടന്നിറങ്ങിയത് എന്റെ ഭൂതകാലത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ ആയിരുന്നു. ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ആവണം, എന്നെ തലോടി ഒരു കുളിർകാറ്റും.

ഇരുട്ടിന്റെ കറുത്ത കുപ്പായത്തിനുള്ളിൽ ലോകം ഉറങ്ങിതുടങ്ങുന്നു. എവിടെയൊക്കെയോ വഴി വിളക്കുകൾ തെളിയുന്നു. വഴികളും അന്തരീക്ഷവും ശൂന്യമാണ്. ദൂരെ എവിടെ നിന്നോ ഒരു ഭ്രാന്തന്റെ പാട്ടുമാത്രം ഉയർന്നു കേൾക്കാം.  ഈ അന്ധകാരത്തിൽ ഇന്ന് തനിച്ച് നടക്കുമ്പോൾ, വഴിവിളക്കുകൾ എന്റെ നിഴൽ വരയ്കുമ്പോൾ, ഓർമകളുടെ കാലം ചെയ്ത മാറാല വകന്നുമാറ്റി, ഓടിയെത്തുമ്പോൾ, ആകെ തളർന്നുപൊകുന്നു ഞാൻ…

ഇനി ഒരു പരീക്ഷാകാലം

ഇനി ഒരു പരീക്ഷാ കാലം. ഒരാഴ്ച്ച മുന്‍പേ ക്ലാസ്സില്‍ ടൈം ടേബിള്‍ തരും. പിന്നെ മനസ്സില്‍ ഒരു തീയാണ്. വേഗം വളര്‍ന്ന്  പരീക്ഷകള്‍ ഇല്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തില്‍ എത്തി ചേര്‍ന്നാല്‍ മതിയായിരുന്നു എന്ന തോന്നലും. തലേന്ന്പ രീക്ഷാ പേപ്പറില്‍ ഉരുട്ടിപ്പിടിച്ച അക്ഷരത്തില്‍ ചേച്ചിയെ കൊണ്ട് പേരും വിഷയവും എഴുതിക്കും. എല്ലാ പേപ്പറിലും മാര്‍ജിന്‍ വരയ്കുന്നത് അച്ചന്‍ ആയിരുന്നു.
മറന്നു പോകുമെന്ന് തോന്നുന്നതും, പടിക്കാത്തതും ഒക്കെ കൈ വെള്ളയില്‍ കുറിച്ചിടും. വീട്ടില്‍ കള്ളത്തരം കണ്ടു പിടിക്കുമോ എന്നുള്ള പേടിയും. അന്നൊക്കെ പരീക്ഷയില്‍ ആദ്യത്തെ പത്ത് ചോദ്യങ്ങള്‍ ഒറ്റവാക്കില്‍ ഉത്തരം എഴുതുവാന്‍ ആയിരുന്നു. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും എവിടുന്നെങ്കിലും ഉത്തരങ്ങള്‍ ഒപ്പിക്കും. കൈ വെള്ളയില്‍ കുറിച്ചിട്ട ചോദ്യം വന്നാല്‍, മനസ്സില്‍ സന്തോഷത്തിന്‍റെ കുളിരും, പേടിയുടെ ചൂടും ആണ്.  ഉത്തരം എഴുതി, കൈ വെള്ളയില്‍ നിന്ന് അത് മായിച്ചു കളയുമ്പോള്‍, ഒരു പെരുമഴ പെയ്ത ആശ്വാസവും.
പരീക്ഷകള്‍ എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് സ്കൂള്‍ അടയ്കുന്നു. അന്ന് സന്ധ്യയില്‍ വീടിന്‍റെ ഉമ്മറത്ത്‌ വന്ന്, ഞെളിഞ്ഞ് ഒരു ഇരിപ്പുണ്ട്, “ഇന്ന് ആരും പഠിക്കുവാന്‍ പറയില്ലല്ലോ”.
മിക്കപ്പോഴും റിസള്‍ട്ട്‌ വരുന്നത് വയലിലെ ക്രിക്കറ്റ്‌ കളിക്കിടെ ആയിരിക്കും. സൈക്കിളും എടുത്ത്  പിന്നെ ഒരു പാച്ചിലാണ്.
സ്കൂളില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ നോട്ടീസ് ബോര്‍ഡിന്  മുന്നില്‍ ഒരു ഉത്സവത്തിനുള്ള ആളുണ്ടാകും. തിക്കിനും തിരക്കിനും ഇടയില്‍, അഴികള്‍ക്കിടയിലൂടെ നോട്ടീസ് ബോര്‍ഡില്‍ പേര് കാണുമ്പോള്‍, ഒരു യുദ്ധം ജയിച്ച സന്തോഷം.
എല്ലാം കഴിഞ്ഞ്, പുസ്തകങ്ങള്‍ ഒക്കെ പെറുക്കി കെട്ടി അവലുവാങ്ങുന്ന ഒരു ദിവസമുണ്ട്. അവലു വാങ്ങാതെ എന്നോ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ച പുറം ചട്ട കീറിയ, മഞ്ഞപ്പുപടര്‍ന്ന ഒരു പുസ്തകത്താളില്‍ ഞാന്‍ ഒരു മയില്‍‌പീലി സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരുന്നു.
അത് അവളുടെ സാമൂഹ്യപാഠം പുസ്തകത്തില്‍ നിന്നും മോഷ്ടിച്ചതായിരുന്നു…

ദിപു ഹരിദാസ്‌ .

പേരില്ലാത്തൊരു കഥ…

ഇത് കുട്ടന്നാട്ടിലെ കുന്നുമ്മ എന്ന ചെറിയ ഗ്രാമത്തിലെ ജോയിച്ചന്‍റെ കഥയാണ്‌. ജോയിച്ചന്‍ ഒരു മെഡിക്കല്‍ റെപ്  ആണ് . ദേ… അങ്ങ് ദൂരെ ആ പാടത്തിന്‍റെ  ഓരത്ത്‌ ഒരു ചെറിയ ഓടുമേഞ്ഞ  വീട് കാണുന്നില്ലേ. അതാണ്‌ ജോയിച്ചന്‍റെ  വീട് . അയ്യോ തെറ്റി, ജോയിച്ചന്‍റെ  വീട് എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ല, ജോയിച്ചന്‍ വാടകയ്ക് താമസിക്കുന്ന ഔസേപ്പ് മൊതലാളിയുടെ വീട്. എന്തൂട്ടാ നിങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ മിഴിച്ച് ഇരിക്കണെ… ജോയിച്ചന് ആരൊക്കെ ഉണ്ടെന്ന് അറിയുവോ? ജോയിച്ചന് ഒരു കെട്ടിയോളുണ്ട് , പേര് വത്സമ്മ.. പേര് മാത്രേ പഴയത് ഉള്ളു , ആള് സുന്ദരിയാ ട്ടോ. പയറുപോലെ ഒരു ചെക്കനുണ്ട് , അവന്‍റെ  പേര് മറന്ന് പോയല്ലോ. എന്തോ ജോ … ആ ജ്യോതിഷ്‌ … നമ്മുടെ കുന്നുമ്മ സ്കൂളില്‍ മൂന്നില് പഠിക്ക്യാ. പിന്നെ കുഴിയിലേക്ക് കാല് , ദേ  ഇങ്ങനെ നീട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു വല്യമ്മ ഉണ്ട് . ജോയിച്ചന്റെ തള്ള , വല്യമ്മേന്‍റെ പേര് അറിയാന്‍ പാടില്ല ട്ടോ. പിന്നെ  ചെമ്പന്‍ രോമമുള്ള ഒരു ചെറിയ പട്ടിയുമുണ്ട്, ടോമി. ടോണി അല്ല, ടോമി…
അയലത്തുകാരന്‍റെ പുരയിലേക്ക്‌ എത്തിനോക്കാന്‍ ഇനി നിങ്ങളെ പ്രത്യേകം വിളിക്കണോ. മണി ദേ  9.30 അയി. നമുക്ക് ജോയിച്ചന്‍റെ പുരയിലേക്ക്‌ ഒന്ന് പോയാലോ.
വത്സേ… ഞാന്‍ ഇറങ്ങുവാ , അത്താഴം വെക്കേണ്ട ഞാന്‍ വാങ്ങി വരാം.
< ദേ…  ആ ഇടവഴിയിലൂടെ പഴയ നീല വെസ്പയില്‍ സ്പീഡില്‍ പോകുന്ന ആളെ  കണ്ടോ, അതാണ്‌ നമ്മുടെ ജോയി…>
< നേരം ഇരുട്ടിയല്ലോ… ജോയി ഇത് വരെ മടങ്ങി വന്നിട്ടില്ല… മുറ്റത്ത്‌  അമ്മുമ്മയും കൊച്ചുമോനും  എന്തൊക്കെയോ വര്‍ത്തമാനം  പറയുവാ>
അമ്മുമ്മെ അമ്മുമ്മയ്ക് നാടന്‍ പാട്ട് അറിയാവോ ?
എന്തിനാണ്ടാ ഇപ്പൊ നാടന്‍ പാട്ട് ?
സ്കൂളില്‍ പാടാനാ.
സ്കൂളില്‍ ഇപ്പൊ പാട്ടാണോ പഠിപ്പിക്കുന്നെ ? പണ്ട് ഞങ്ങള്‍ വയലില്‍ പണിക്ക്  പോകുമ്പോഴായിരുന്നു പാട്ട് പാടുന്നേ…
വയലില്‍ പണിക്കു പോകുമ്പോ പാട്ട് പാടുവോ അമ്മുമ്മേ ?
പണ്ട് നമ്മുടെ വീട് നിക്കുന്ന പുരയിടവും അതിന്‍റെ അപ്പുറവും ഒക്കെ വലിയ വയലായിരുന്നു. കൊയ്ത്തും, മെതിയും, പാട്ടും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. മഴ ആകുമ്പോ ഇവിടെ എല്ലാം വെള്ളം നിറയും. മീന്‍ പിടിക്കാന്‍ കുട്ടികളും, രാത്രി ആയാല്‍ കരഞ്ഞു അലമുറയിട്ട് തവളകളും, തവളകളുടെ കാല്  മോഹിച്ച് തവള പിടുത്തക്കാരും  ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു…
ഇന്ന് ഇവിടെ മഴ ഉണ്ടോ.. മഴ പെയ്താല്‍ തന്നെ വെള്ളം ഇവിടെ നില്‍ക്കാന്‍  ആരേലും സമ്മതിക്കുവോ. തവളയും ഇല്ല പാമ്പും ഇല്ല.  വത്സേ  എനിക്ക് കഞ്ഞി എടുത്തോടി… നല്ല കാലു വേദന, കഞ്ഞി കുടിച്ച് കിടക്കട്ടെ…
<സമയം ആരെയും കാത്ത്  നിന്നില്ല … എങ്കിലും ജോയിച്ചനെയും കാത്ത്  ജ്യോതിഷ് ഉമ്മറത്ത്  തന്നെ നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ഏതാണ്ട് 7.30 ആയിക്കാണും, ജോയിച്ചന്‍ വീട്ടിലെത്തി…>
അപ്പാ… ഇവിടെ രാവിലെ ഔസേപ്പ് മൊതലാളി ഒക്കെ വന്ന്  വലിയ ബഹളം ഒക്കെ ആയിരുന്നു. നമ്മള്‍ വീട് മാറണം എന്നൊക്കെ പറയുന്നെ കേട്ട്. വൈകുന്നേരം അപ്പനെ തിരക്കി പിന്നേം ആരാണ്ടൊക്കെ വന്നിരുന്ന്.
അമ്മുമ്മ ഉറങ്ങിയോടാ ?
അമ്മുമ്മ കഞ്ഞി കുടിച്ചിട്ട് കിടന്നുറങ്ങി .
നിന്‍റെ അമ്മ എന്തിയെ?
അമ്മ അടുക്കളയില്‍ എങ്ങാണ്ടാ.
അപ്പാ, നമ്മള്‍ എവിടെയാ ടൂര്‍ പോകുന്നെ, അമ്മ പറഞ്ഞല്ലോ നമ്മള്‍ ടൂര്‍ പോകുന്നെന്ന്.

ഊട്ടിയ്കാ???

അല്ല..

ബോംബയ്കാ ???

അല്ലെടാ
ഡെല്‍ഹി ???
അല്ല മോനേ, നമുക്ക് പോകാം, നീ സമാധാനിക്ക്…
അമ്മ കിടന്നോടി…
അമ്മ കിടന്ന് , ഉറങ്ങിന്  തോന്നണ് …
ഇന്നാ ബിരിയാണിയാ, പ്രാര്‍ത്ഥന കഴിഞ്ഞ് കഴിക്കാം . ഞാനാ കുഞ്ഞുമോനെ ഒന്ന് വിളിക്കട്ടെ, രാവിലെ തന്നെ ഇങ്ങോട്ട്  വരാന്‍ പറയാം, അമ്മ തനിച്ചല്ലെ ഉള്ളു …
<സമയം 8 ആകുന്നു, വത്സമ്മ പ്രാര്‍ത്ഥന ചൊല്ലിത്തുടങ്ങി >
പാരിശുധാത്മാവെ , തമ്പുരാന്‍റെ അമ്മേ, പാപികളായ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി …
അമ്മച്ചി… ദേ  പ്രാര്‍ത്ഥന ചൊല്ലുമ്പോ അപ്പന്‍ കരയുന്ന് , എന്തിനാണപ്പാ കരയണത്…
അപ്പന്‍ കരയുവല്ല മക്കളെ, മോന്‍ കണ്ണടച്ച് പ്രാര്‍ത്തിക്ക്.
പ്രാര്‍ത്ഥന കഴിഞ്ഞു …
വല്‍സമ്മോ, നിനക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യം ഉണ്ടോടി ?
എന്തിനാ ജോയിച്ചാ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറയുന്നെ, അച്ഛനേം ആങ്ങളമാരേം വെറുപ്പിച്ച് കൂടെ വന്നവളല്ലെ ഞാന്‍, നമ്മള്‍ എന്നും ഒരുമിച്ച് …
എന്നോട് പൊറുക്കെടി വല്‍സമ്മോ, വേറെ ഒരു വഴിയും ഞാന്‍ കാണുന്നില്ല.
അപ്പാ, അപ്പാ, നമ്മള്‍ ടൂര്‍ പോകുമ്പോ  ടോമിയെയും കൊണ്ടുപോകുമോ ?
വേണ്ട മോനേ, പട്ടികളെ സ്നേഹിക്കാന്‍ നൂറായിരം മനുഷ്യരുണ്ട്‌, മനുഷ്യരെ സ്നേഹിക്കാന്‍ അല്ലെ ആളില്ലാത്തത്…
അത്താഴം  കഴിച്ച്  അവര്‍ ഉറങ്ങി. പാതിരാവിലെവിടെയോ , മേഘങ്ങളില്‍ മറഞ്ഞ്  മൂന്ന് നക്ഷത്രങ്ങളും… അടുക്കളയില്‍ അലക്ഷ്യമായി തുറന്ന് കിടന്നിരുന്ന ചെറിയ ഒരു കുപ്പി മണപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ചെമ്പന്‍ രോമക്കാരന്‍ നായ എന്തൊക്കെയോ പരത്തി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

നിങ്ങള്‍ ഒരിക്കല്‍ എന്നെ തേടി വരാറുണ്ടായിരുന്നു!

പട്ടാളക്കാരനായ  മകന്  ആശംസകളുമായി  ഒരു  അച്ഛന്‍  വരാറുണ്ടായിരുന്നു …
വിദേശത്ത്  ജോലിനോക്കിയിരുന്ന, രാജേട്ടന്  സ്നേഹസന്ദേശങ്ങളുമായി  ഒരു  വനജ  വരാറുണ്ടായിരുന്നു …
പതിനഞ്ചുപൈസയുടെ  പോസ്റ്റ്‌  കാര്‍ഡില്‍  പ്രണയ സന്ദേശങ്ങളുമായി  ഒരു  അമല്‍  വിശ്വനാഥ്  വരാറുണ്ടായിരുന്നു …
ഒരിക്കലും  കിട്ടാത്ത  ഏതോ  പെന്ഷന്  വേണ്ടി  തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക്  കത്തുകളുമായി  ഒരു  രാഘവന്‍  മാസ്റ്റര്‍  വരാറുണ്ടായിരുന്നു …
കോട്ടയം  മെഡിക്കല്‍  കോളേജില്‍  പഠിച്ചിരുന്ന  അനില്‍കുമാറിന്  വാര്‍ത്തകളുമായി  ഒരു  ചന്ദ്രശേഖരന്‍  വരാറുണ്ടായിരുന്നു …
പണ്ടെങ്ങോ  ഹോസ്റ്റലില്‍   ഒരുമിച്ചു  താമസിച്ചിരുന്ന  റാന്നിയിലെ  ശോശാമ്മയ്ക്  ക്രിസ്മസ്  ആശംസകളുമായി ഒരു  ജലജ  വരാറുണ്ടായിരുന്നു …
ഊമക്കത്തുകളുമായി  ഖദര്‍  ധരിച്ച  ഒരു  കൊമ്പന്‍  മീശക്കാരന്‍  വരാറുണ്ടായിരുന്നു …
സ്കൂളിലേക്ക്  പോകുംവഴി , നോട്ടുബുക്കില്‍  നിന്ന്  വലിച്ചു  കീറി  മടക്കിയ  പേപ്പറുകളുമായി  കുസൃതികളായ  കുട്ടികള്‍  വരാറുണ്ടായിരുന്നു …
ഗവര്‍മെന്‍റ്  ജോലിക്ക്  അപേക്ഷകളുമായി  ഒരുകൂട്ടം  ചെറുപ്പക്കാര്‍  വരാറുണ്ടായിരുന്നു …
എപ്പോഴോ  നിങ്ങള്‍  ഇവിടെ  വരാതായപ്പോഴും , പതിവായി  രഘുറാം  എന്ന  പോസ്റ്മാന്‍  ഇവിടെ  വന്നിരുന്നു…
ഒരിക്കല്‍  ഞാന്‍  നിങ്ങളുടെ  ആരൊക്കെയോ  ആയിരുന്നു …
കത്തുകളുമായി  സൈക്കിളില്‍  ഇടവഴികളിലൂടെ  വരാറുണ്ടായിരുന്ന പോസ്റ്മാനെയും  തിരക്കി  നിങ്ങള്‍  ഒരിക്കലെങ്കിലും  കാത്തിരുന്നിട്ടുണ്ടാവണം … നാളെ  നിങ്ങള്‍  ഈ  വഴി  കടന്നു  പോകുമ്പോള്‍ , നിങ്ങളുടെ  കുട്ടികള്‍ക്ക്  പറഞ്ഞു  കൊടുക്കണം  എന്‍റെ  കഥ … നിറം  മങ്ങിയ  ഒരു  ചുവന്ന  പെട്ടിയുടെ  കഥ … ഒരു  അഞ്ചല്‍  പെട്ടിയുടെ  കഥ … ഒരു  തപാല്‍  പെട്ടിയുടെ  കഥ … ഒരു  പോസ്റ്റ്‌  ബോക്സിന്‍റെ  കഥ …
ചിരട്ട മുറി :: സ്കോട്ട്ലന്‍ഡിലെ സാന്‍ക്യുഹാറില്‍  ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസും,  കല്‍ക്കത്തയില്‍ ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസും, ആലപ്പുഴയില്‍ കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസും നിലവില്‍ വന്നതായി ചരിത്രം…

Today, the 28th July 2012

Exactly twenty five years back, the same day, I guess my parents laughed when I cried for the first time.  I still remember, I used to give chocolates worth fifty paise to my relatives and friends on my birthdays. This was till my 5th standard birthdays.  Fifty paise was a big deal those days.  I have seen some of our friends and relatives celebrating birthdays with cakes and candles. We were given cake pieces after these celebrations. Fights were very common between me and my sister for the creamy part of the cake.

We did not celebrate our birthdays with cakes and candles during our school and college days.  During the college days, we had the privilege of celebrating our birthdays with a fifty rupee biriyani package.  From 50 paise, the celebration cost shot up to 50 rupees.

The first time I celebrated my birthday with a cake was at my first company Poornam.  I remember, Toney, Neethu and some other friends brought a small cake.  I also distributed sweets for all my shift mates in our team.  Last time, I celebrated my birthday with three cakes, one by my roomies, second one by my sweetest friend and third by my colleagues.

Last week, while we were stepping out of a hotel from Madiwala, one old lady came before us. She was looking very tired. Toney, my friend gave her a ten rupee note. Both the hands folded together she was saying thanks. Her eyes were wet but bright. I noticed the same brightness that I had seen in my mom’s eyes, when I got the first job. The brightness in the eyes of that mother made me think, how much I spend every day.

Many times I have complained…

God, many have cars, I don’t have. I didn’t think about the ones, who don’t even have cash to go by bus.

God, many have ac rooms, I don’t have. I didn’t think about the ones, who don’t even have a room.

God, many have LED Televisions, I don’t have. I didn’t think about the ones, who don’t even have electricity in their home.

God, I lost my lover. I didn’t think about the ones, who all born as orphans.

Yes. I have complained many times. But I didn’t think about those who don’t even have an option to complain.

Today, my 25th birthday… No cakes… No candles… No sweets… No celebrations…

Feeling happy that today I haven’t spent anything extra and I could contribute a small portion of my earnings for a wonderful cause. I wrote this, neither for you to wish me a happy birthday, nor for you to appreciate me.

There are people around us, who can’t have food at least once in a day. There are many children, who don’t have cash for their schooling. If we can donate the cash we smoke a day, the cash we drink a day, the cash we spend for sweets a day, the cash we spend in beauty parlour a day, the cash we spend in pubs a day, the cash we spend for mobile recharge a day; somewhere some kid will be having his schooling, somewhere some mother will be having her dinner and their prayers, there blessings will be with you. Definitely it will be a great feeling, when you come to know that you are the reason behind the smile of a kid or the happiness of a mother.

ഇക്കാ എന്‍റെ വള ?

ഹല്ലോ … സമീര്‍  അല്ലെ …

അതേലോ … ആരാ  വിളിക്കുന്നത്  ?

സമീറേ… രാമേട്ടനാടാ…

ആ … എന്താ  രാമേട്ടാ  ?

ഡാ , നമ്മുടെ  ദിനേശന്   ഒരു  അപകടം …

എപ്പോ ? എന്ത്   പറ്റി?

പണി  സ്ഥലത്ത്   വെച്ചാ… ആള്   പോയിനാ കേട്ടെ …

അയ്യോ … എന്താ  സംഭവിച്ചേ …

അഞ്ചാമത്തെ  നിലയിലായിരുന്നു  പെയിന്റ്   അടി … പെയിന്റ്   അടി  കഴിഞ്ഞ്   ബെല്‍റ്റ്‌  അഴിച്ച്  ഇറങ്ങിയതാ… കാലൊന്നു  തെറ്റി …
ഞാന്‍  ദാ വരുന്നു  രാമേട്ടാ …
വടക്കേ  വീട്ടില്‍  ദിനേശന്‍ … “ഡെ വടക്കേടം ” അങ്ങനെ  ഞങ്ങള്‍  ചുരുക്കി  വിളിച്ചിരുന്ന   ദിനേശന്‍ …
പത്താം  ക്ലാസ്സ്‌  തോറ്റു, നാട്ടിലെ  രവി  അണ്ണന്റെ  വര്‍ക്ക്  ഷോപ്പില്‍  ജോലിക്ക്   നിന്നു .. പിന്നീട്  മിലിട്ടറി  ശശി  അണ്ണന്റെ  മോന്‍  പ്രദീപ്‌  വഴി  വിസ  സങ്കടിപ്പിച്ചു   ഖത്തറിലേക്ക്   വിമാനം   കയറി , പതിനൊന്ന്   വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക്  മുമ്പ്  …
അന്നുമുതല്‍  എനിക്ക്   അറിയാം , ദിനേശനെ … ഞങ്ങളുടെ  വടക്കേടത്തിനെ…
കിട്ടുന്ന   ശമ്പളത്തിന്റെ  പകുതി  മുക്കാലുമായി  വെസ്റ്റേണ്‍  യൂണിയന്‍ മണി  ട്രാന്‍സ്ഫറിനു  മുന്നില്‍  ക്യൂ  നിന്നിരുന്ന   ദിനേശന്‍ …
ഏഴു  വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക്  മുമ്പ്  വടക്കേടത്തിന്റെ  ജീവിതത്തിലേക്ക്   കടന്നു  വന്ന   ഗീത  , ഞങ്ങളുടെ  ഗീതേച്ചി ,
രണ്ടാം  ക്ലാസ്സില്‍  പഠിക്കുന്ന   “കപില്‍ “, ഞങ്ങളുടെ  പോടിമോന്‍ …
പിന്നെ  ഓര്‍മ്മ   നഷ്ടപ്പെട്ട്  തുടങ്ങിയ   ഒരു  അമ്മയും … ഇതൊക്കെ  ആയിരുന്നു  ദിനേശന്റെ ലോകം …
വളരെ  വേഗം  വണ്ടി  ഓടിച്ച്  ഞാന്‍  ഹോസ്പിറ്റലില്‍  എത്തി … രാമേട്ടന്‍  ഹോസ്പിറ്റലിനു  മുന്നില്‍  തന്നെ  നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു …
എന്തായി  രാമേട്ടാ …
ഉടനെ  പോസ്റ്റ്‌മാര്‍ട്ടം   നടക്കും  എന്നാ  പറഞ്ഞേ … അവന്‍റെ  അറബി  നല്ല   ആളാ … നാളെ  തന്നെ  ബോഡി  നാട്ടില്‍  എത്തിക്കാന്‍  ഏര്‍പ്പാട്  ചെയാം  എന്നാ  പറഞ്ഞേക്കുന്നെ….
അവന്‍റെ  വീട്ടില്‍  അറിയിച്ചോ …?
സുധീര്‍  ദിനേശന്റെ  ചേട്ടനെ  വിളിച്ചു  പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്  … ഓണത്തിന്   നാട്ടില്‍  പോവാന്‍  ഇരുന്നതാ…
സമീറെ, ബോഡി  കൊണ്ട്  പോകുമ്പോ  കൂടെ   ആരെങ്കിലും  വേണ്ടെ … നിനക്ക്   ഒന്ന്   പൊക്കൂടേ…
ഞാന്‍  പോകാം  രാമേട്ടാ …
ഇവിടുത്തെ  കാര്യങ്ങള്‍  ഒക്കെ  ഞാന്‍  നോക്കിക്കോളാം സമീറെ… നീ അവന്‍റെ  ഫ്ലാറ്റില്‍  ചെന്ന്   സാധനങ്ങള്‍  ഒക്കെ  ഒന്ന്  പായ്ക്ക്   ചെയ്  …
ദിനേശന്റെ  ഫ്ലാറ്റിലേക്ക്   ഞാന്‍  യാത്ര  തിരിച്ചു … ഒരുപാട്  വെള്ളിയാഴ്ചകളില്‍  ഞങ്ങള്‍  കൂടിയിട്ടുള്ള   ഫ്ലാറ്റ്  …
ഡോര്‍  തുറന്ന് ഞാന്‍  അകത്ത്  കടക്കുമ്പോള്‍ , മുറിക്കുള്ളിലും  ഒരു  ഏകാന്തത   നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
കട്ടിലിന്‍റെ  വശത്തോട്  ചേര്‍ന്ന്  , ടേബിളിനു  മുകളില്‍  ഗീതേചിയുടെയും  പോടിമോന്റെയും  ഫ്രെയിം  ചെയ്ത   ചിത്രം…
ഞാന്‍  സാധനങ്ങള്‍  പായ്ക്ക്  ചെയ്തു  തുടങ്ങി … ബെഡിനു  അടിയില്‍  സൂക്ഷിച്ചു  വെച്ചിരിക്കുന്നു,  നാട്ടില്‍  നിന്ന്‌ വന്ന  കത്തുകള്‍ …
ഷെല്‍ഫില്‍  ഒഴിഞ്ഞു  തീരാറായ   ഒരു  സെന്റ്‌  ബോട്ടില്‍ … അത്യാവശ്യം  എല്ലാം  പായ്ക്ക്  ചെയ്തു  കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ്   ഷെല്‍ഫിനുള്ളില്‍  ഒരു  കാര്‍  ഞാന്‍  കണ്ടത്  …
കഴിഞ്ഞ   വെള്ളിയാഴ്ച   ഞങ്ങള്‍  എല്ലാവരും  പുറത്ത്‌  വെറുതെ  ഒരു  ഷോപ്പിംഗ്‌ന് പോയപ്പോള്‍  ദിനേശന്‍  മകനുവേണ്ടി  വാങ്ങിയ   കാര്‍ …
എല്ലാം  പായ്ക്ക്  ചെയ്തു  കഴിഞ്ഞല്ലോ .. ഇനി  ഈ   കാര്‍  ഒന്നും  വെക്കാന്‍  സ്ഥലം ഇല്ല  …   മുറി  പൂട്ടി  പുറത്തേക്ക്   ഇറങ്ങാന്‍  തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്   ടേബിളിനു  മുകളില്‍ ദിനേശന്‍  എഴുതുവാന്‍ ബാക്കി വെച്ച ഒരു കത്ത് ഞാന്‍ കണ്ടത്…
സ്നേഹം  നിറഞ്ഞ   അമ്മയും , ഗീതയും , പോടിമോനും  അറിയുന്നതിന് ,
അവിടെ  എല്ലാവര്‍ക്കും  സുഖമാണെന്ന്  വിശ്വസിക്കുന്നു … ഇവിടെയും  സുഖം  തന്നെ …
ഇപ്പോള്‍  ചൂട്   കൂടുതലാ… ഓണത്തിന്  നാട്ടില്‍  വരാന്‍  ലീവ്   തരാമെന്നാ  അറബി  പറഞ്ഞേക്കുന്നെ …
അമ്മയ്ക്ക്   സുഖം  അല്ലെ … പ്രഷറിന്റെ  ഗുളിക   കഴിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ  മറക്കാതെ …
നിന്‍റെ  നടു  വേദന   കുറഞ്ഞോ … സ്കൂള്‍  തുറന്നിട്ട്‌  പോടിമോന്‍  എന്ത് പറയുന്നു …
എന്നെ  പോലെ  തന്നെ  അവനും  സ്കൂളില്‍  പോവാന്‍  മടി  ആണോ … പഠിച്ചില്ലെ  അച്ഛനെ  പോലെ  ഇങ്ങനെ  ദൂരെ  സ്ഥലത്ത്   പോയി  കിടക്കേണ്ടി  വരും  എന്ന്   പറ   അവനോട്…
രാഘവേട്ടന്റെ  കയ്യില്‍  കൊടുത്തുവിട്ട  എമര്‍ജെനസി  കിട്ടിയോ ?
പോടിമോന്   വേണ്ടി  ഒരു  കാറ്   വാങ്ങി  വെച്ചിട്ടുണ്ട്  … ഓണത്തിന്   വരുമ്പോ  കൊണ്ടുവരാം …
കത്ത്   മടക്കി  ഞാന്‍  പോക്കറ്റില്‍  ഇട്ടു … തിരികെ  റൂമില്‍  കയറി  ഷെല്‍ഫില്‍  നിന്നും  ആ   കാര്‍  എടുത്ത്   ബാഗില്‍  തിരുകി  വെച്ചു…
രാമേട്ടനെ  ഞാന്‍  ഫോണില്‍  വിളിച്ചു …
ആ ,  രാമേട്ടാ  ഞാന്‍  ഇവിടുന്നു  എല്ലാം  പായ്ക്ക്  ചെയ്തു  എടുത്തു…
രാമേട്ടന്‍ : ഇന്ന്   തന്നെ  പോകാന്‍   എല്ലാം  റെഡി  ആയിട്ടുണ്ട്‌ … നിനക്കുള്ള   ടിക്കെട്ടും  എടുത്തിട്ടുണ്ട്  … വൈകുന്നേരം  അഞ്ചിനാ  ഫ്ലൈറ്റ്  … ഞാന്‍  വന്ന്  വിളിക്കാം …
ശെരി   രാമേട്ടാ …
വരുന്ന   വിവരം  പറയാന്‍  ഞാന്‍  വീട്ടിലേക്കു  ഫോണ്‍  വിളിച്ചു …
ഹല്ലോ … ഉമ്മാ…  ഞാനാ സമീര്‍ …
ഹല്ലോ …. എന്തൊക്കെ  ഉണ്ട്   മോനെ  വിശേഷം ….
ഞാന്‍  നാളെ  നാട്ടിലേക്ക്   വരുന്നുണ്ട്   ഉമ്മാ…
എന്താ  മോനെ  വിശേഷിച്ച്…
ആ  ദിനേശന്   ഒരു  അപകടം  ഉണ്ടായി ഉമ്മാ … ഇന്ന്  രാവിലെ  ആരുന്നു … ആള്   അങ്ങ്   പോയി  ഉമ്മാ …
ബോഡി  കൊണ്ടുവരുമ്പോ  ഞാനും  വരുന്നുണ്ട്  കൂടെ …
ഞമ്മടെ  ബടക്കെടത്തെ  ദിനെശനാണോ  മോനെ …
അതെ  ഉമ്മാ …
എന്‍റെ  റബ്ബെ … ഓന്റെ  കെട്ടിയോളെ  ഇന്ന്   രാവിലെ  കൂടി  കണ്ടെ  ഉള്ളു …
അത്രേ  ഒക്കെ  ഉള്ളു  ഉമ്മാ  മനുഷ്യരുടെ കാര്യം …
ആ , നിന്‍റെ  കെട്ടിയോള്  സൈനബ   ഇവിടെ  ഫോണില്‍  കിടന്നു  പിടിക്കുന്നു …
ഹല്ലോ , ഇക്കാ… എന്തൊക്കെ  ഉണ്ട്  വിശേഷം … ഞാന്‍  നമ്മടെ  പയ്യിന്‍റെ  പിറകെ  ഒടുവാരുന്നു … ഇക്ക   നാളെ  വരൂന്ന് ഉമ്മാ  പറയണല്ലോ …
ആ .. നാളെ  വെളുപ്പിന്   എത്തും …
കഴിഞ്ഞ  തവണ   പോയപ്പോ  ഇക്കാ  പറഞ്ഞതാണ്   ഇനി  വരുമ്പോ  എനിക്ക്  ഒരു  സ്വര്‍ണ   വള  കൊണ്ടുവരാം  എന്ന് … മറക്കല്ലെ  ഇക്കാ …
ഹും … ഒന്നമര്‍ത്തി  മൂളി  ഞാന്‍  ഫോണ്‍  കട്ട്‌  ചെയ്തു …
രമേട്ടനോടൊപ്പം  എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍  കാത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ , എന്‍റെ  കൈ  തട്ടിയോ  മറ്റോ  ആവണം, ബാഗിനുള്ളില്‍  നിന്ന്‌  ടോയ്   കാര്‍  എന്തൊക്കെയോ  ഒച്ച   ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടാരുന്നു …
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ദിനേശന്റെ വീട്ടില്‍ ഞങ്ങള്‍ എത്തുമ്പോഴേക്കും, അവിടമാകെ ജനങ്ങള്‍ തടിച്ചു കൂടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു…

അകത്തു നിന്ന്‌ അലമുറയിട്ടു കരയുന്ന ഗീതേച്ചിയുടെ ശബ്ദം റോഡിലും മുഴങ്ങി കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു…
എന്താണ്   സംഭവിച്ചത് എന്നറിയാതെ നില്‍ക്കുന്ന പോടിമോനെ ഞാന്‍ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു …
സൈനബയും ഉമ്മയും എന്‍റെ അരികിലേക്ക് വന്നു… ഉമ്മ കണ്ണുകള്‍ തുടയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
ചുരിദാറിന്റെ ഷാള്‍ തലയിലേക്ക് പിടിച്ചിട്ടുകൊണ്ട്, സൈനബ എന്നോട് പതിയെ ചോദിച്ചു, “ഇക്കാ എന്‍റെ വള ? “

ശുഭ രാത്രി…

പതിവ്   പോലെ  ടി  വി  കണ്ട ശേഷം  ഞങ്ങള്‍  ഉറങ്ങുവാന്‍  കിടന്നു …
പതിനൊന്നു  മണിക്ക്   ഉറങ്ങുവാന്‍  കിടന്നാലും,  വര്‍ത്തമാനം  ഒക്കെ  പറഞ്ഞ്  പന്ത്രണ്ടു  എങ്കിലും  ആകും  ഉറങ്ങാന്‍ …
തൊട്ടടുത്ത   ഫ്ലാറ്റില്‍  നിന്ന്  എന്തൊക്കെയോ  വഴക്കുകള്‍  കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട് … അവിടെ  ഒരു  നോ ര്‍ത്ത്  ഇന്ത്യന്‍  ചെക്കനും  പെണ്ണും  ആണ്   താമസം …
മിക്കവാറും  ദിവസങ്ങളില്‍  അടിയും  വഴക്കും  പാത്രങ്ങള്‍  പൊട്ടിക്കലും  പതിവാണ് … വഴക്ക് കേട്ടിട്ടാണോ ആവോ, കഴിഞ്ഞ രാത്രിയില്‍ അമല്‍ എന്നോട് ഒരു കഥ പറഞ്ഞു…
തെക്കന്‍  കേരളത്തിലെ  പ്രസിദ്ധമായ   ഒരു  പരബ്രഹ്മ   ക്ഷേത്രം …
വളരെ  അവിചാരിതമായാണ് ,   ക്ഷേത്രത്തിന്‍റെ  മതിലിനോട്  ചേര്‍ന്ന്   ഒരു  വൃദ്ധ  മാതാവിനെ  ശ്രദ്ധിക്കാന്‍  ഇടയായത് …
ആരുടെ  എങ്കിലും  കൂടെ  വന്നതായിരിക്കും , ഞാന്‍  മുന്നോട്ട്  നടന്നു …
ഏകദേശം  ഒരു  മണിക്കൂര്‍  കഴിഞ്ഞുകാണും , തിരികെ  വന്നപ്പോള്‍  കണ്ട  കാഴ്ച   വളരെ  ദയനീയമായിരുന്നു …
കയ്യില്‍  “ജിജാസ്   ടെക്സ്ട്ടയില്സ്  ” എന്ന്   പേരെഴുതിയ   പഴയ   പ്ലാസ്റ്റിക്   കവര്‍ .
പഴകി  ദ്രവിച്ച്, അവിടവിടെ  കീറിയ  തുണികള്‍ക്കിടയിലുടെ ഉന്തി  നില്‍ക്കുന്ന  കമ്പികളുള്ള ഒരു  കുട …
കരയുകയായിരുന്നു  ആ   അമ്മ … അതുവഴി  നടന്നു  പോയവര്‍  ഒക്കെ  അവരെ  തിരിഞ്ഞു  നോക്കി  അകന്നു  പോയ്കൊണ്ടിരുന്നു…
അമല്‍ : എന്ത്   പറ്റി  അമ്മേ  ?
അമ്മ   ഒന്നും  മിണ്ടിയില്ല …
അമല്‍ : അമ്മേ , എന്തിനാ  കരയുന്നെ  ?
അമ്മ : എന്‍റെ മോനെ  കാണുന്നില്ല , കൂടെ  വന്നതാ , കഞ്ഞി  വാങ്ങാന്‍  ആയി  പോയതാ  …
അമല്‍ : എത്ര  വയസുണ്ട്   അമ്മയുടെ  മോന്  ?
അമ്മ  : കഴിഞ്ഞ   മേടത്തില്‍  31 കഴിഞ്ഞു , അമ്മ  കണ്ണുകള്‍  തുടയ്ക്കുന്നു …
അമല്‍  : ആ ,    അപ്പൊ  പേടിക്കേണ്ട … നല്ല  തിരക്കല്ലെ … അതാ  താമസിക്കുന്നെ …
സമയം  കടന്നു  പോയ്കൊണ്ടിരുന്നു … ഒരു  വഴിയാത്രക്കാരന്‍  വലിച്ചെറിഞ്ഞ  രണ്ടു  രൂപ  നാണയം , കഞ്ഞി  വാങ്ങുവാനായി  അമ്മ  കരുതിയിരുന്ന  പാത്രത്തില്‍  വീണ് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി …
തന്‍റെ  മകന്‍  തന്നെ  ഉപേക്ഷിച്ച്  പോയതാണ്   എന്ന്  തിരിച്ചറിയുവാന്‍  ആ  അമ്മയ്ക്ക്   പിന്നെയും  സമയം  വേണ്ടി  വന്നു …
അമല്‍ : നമുക്ക് പോലീസില്‍ ഒരു പരാതി കൊടുക്കാം… അമ്മ പേടിക്കേണ്ട…
വേണ്ട വേണ്ട… പോലീസുകാര്‍ അവനെ ഉപദ്രവിക്കും… ഞാന്‍ ഈ തിണ്ണയില്‍ കിടന്നോളാം… ഇവിടെ നിന്ന് കഞ്ഞിയും കിട്ടുമല്ലോ… അവരെ ഒന്നും ബുദ്ധി മുട്ടിക്കേണ്ട…
രണ്ടു  പെണ്മക്കള്‍  ഉള്‍പ്പടെ  നാല്  മക്കളുടെ  അമ്മയാണ്   ഈ  സ്ത്രീ …
തന്‍റെ  ജീവിതം  മുഴുവന്‍  മക്കള്‍ക്ക്‌  വേണ്ടി  ജീവിച്ചു … ഉണ്ടായിരുന്ന   പന്ത്രണ്ടു  സെന്റു പുരയിടവും  മക്കള്‍  എഴുതി  വാങ്ങി …
അവസാനം  അമ്മയെ  പെരുവഴിയിലും  ഉപേക്ഷിച്ചു… നാട്ടുകാര്‍  ചേര്‍ന്ന്  അമ്മയെ  കൊല്ലത്തെ  ഒരു വൃദ്ധ  സദനത്തില്‍  എത്തിച്ചു …
 
അമല്‍  ഇങ്ങനെ  പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി …
“” വൃദ്ധ സദനത്തിന്റെ  വാതില്‍  കടന്ന്   പുറത്തേക്ക്   വരുമ്പോള്‍ , ആ  മക്കളോട്  ചോദിക്കുവാന്‍  എന്‍റെ  മനസ്സില്‍  ഒരുപാട്  ചോദ്യങ്ങള്‍  ബാക്കി  ആയിരുന്നു …
 പത്തുമാസം  നിങ്ങളെ  ചുമന്ന്,  നൊന്തു  പ്രസവിച്ച   വൃദ്ധയായ  മാതാവിനെ  വഴിയമ്പലത്തില്‍  ഉപേക്ഷിച്ചു  പോയ   മക്കളെ , നിങ്ങളോട്  ആ  അമ്മ  പൊറുക്കുമായിരിക്കും , കാരണം  അവര്‍  നിങ്ങളുടെ  അമ്മയാണ് … എങ്കിലും  കാലത്തിനുമുന്നില്‍  ഒരിക്കല്‍  നിങ്ങള്‍  കണക്ക്  പറയേണ്ടി  വരും , ഒരു  പെറ്റമ്മയുടെ  കണ്ണീരിന്‍റെ  കണക്ക് … “”
അമലിന്‍റെ  കഥ  കേട്ടിട്ടാണോ  ആവോ,  മണി  ഒന്നായിട്ടും  ഉറക്കം  വന്നില്ല  …
നമ്മളും  നാട്ടില്‍  നിന്ന്  ഒരുപാട്  അകലെയാണ് … സ്നേഹിക്കുവാന്‍  മറന്നുവോ  എന്നെങ്കിലും …
സ്നേഹം  ഉള്ളില്‍  ഉണ്ടെങ്കിലും , എന്നെങ്കിലും  നല്‍കുവാന്‍  മറന്നുവോ … നമ്മളില്‍  നിന്ന്  അവര്‍  ആകെ  പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്  സ്നേഹം  മാത്രം  ആയിരിക്കില്ലേ…
ഇങ്ങനെ  എന്തൊക്കെയോ  ആലോചിച്ച്  ഞാന്‍  ഉറക്കം  കളഞ്ഞു …
അടുത്ത ഫ്ലാറ്റില്‍ നിന്ന് അപ്പോഴും ഉച്ചത്തില്‍ ശബ്ദങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു, “ബുള്‍ ഷിറ്റ് ! ഗെറ്റ് ലോസ്റ്റ്‌ യു മദര്‍ ഫക്കര്‍ !”
പുതപ്പു വലിച്ച്,  ഞാന്‍ മുഖത്തെക്കിട്ടു…  ശുഭ  രാത്രി…

ബാക്ക് കണ്ടിട്ട് പെണ്ണ് ആണെന്നാ തോന്നണത്…

ആദ്യമായാണ്   ഒരു  യാത്രാ  വിവിരണ ക്കുറിപ്പ്‌  എഴുതുവാന്‍  ശ്രമിക്കുന്നത് …
ആകെ  വായിച്ചിട്ടുള്ളത്   എസ്   കെ  പൊറ്റക്കാടിന്റെ രണ്ട് മൂന്നു  യാത്രാ  വിവരണങ്ങളും …
രണ്ട്  ദിവസം  മുമ്പ്   സനീഷിനെ  യാത്രയാക്കാന്‍  പോകുന്നതിനിടയിലാണ്  , പെട്ടെന്ന്   മനസ്സില്‍  ഒരു  ആശയം  പൊട്ടി  മുളച്ചത്  …
നമുക്ക്   പളനി  വരെ  ഒന്ന്   പോയാലോ … അതെ  കൂടെ  ഉണ്ടായിരുന്ന   രാജ്   റോമാനിയയ്ക്  പോയി … സനീഷ്   തിരിച്ചു  നാട്ടിലേക്കും  പോയി …
ശല്യങ്ങള്‍  എല്ലാം  പോയ   സ്ഥിതിക്ക്   നമുക്ക്  പളനിയില്‍  പോയി  മുരുകനെ  കണ്ട്   ഒന്ന്  തൊഴുതിട്ടു  വരാം …
രാഹുല്‍ : അതെ … നമുക്ക്   പോകാം …
ഡാ,  ടോണി  നീ  വരുന്നുണ്ടോ  പളനിയില്‍  പോവാന്‍ ?
ടോണി : ഇല്ല   മക്കളെ … സണ്‍‌ഡേ  പള്ളിയില്‍  പോണം …
രാഹുല്‍ : ഓഹോ … ആ   പെണ്ണ്   വളഞ്ഞോടാ ???
ടോണി : വളഞ്ഞിട്ടില്ല  … വളയും … അല്ലെ  വളച്ചിരിക്കും…
പെണ്ണിനെ  കാണാന്‍  എങ്കിലും  അവന്‍  ഇപ്പൊ  പള്ളിയില്‍  പോകുന്നുണ്ടല്ലോ … ആശ്വാസം …
രാഹുല്‍ : ഡാ  അമലേ,  നീ  വരുന്നുണ്ടോ  പളനിയില്‍  പോവാന്‍ ?
അമല്‍ : പളനിയിലോ…അവിടെ  ഒക്കെ  ഭയങ്കര   ചൂട്   അല്ലെ .. ഞാന്‍  കറുത്ത്  പോകും …
അപ്പോള്‍  ഇനി  ആരേം  വിളിക്കാന്‍  നില്‍ക്കേണ്ട  … നമുക്ക്  മൂന്നു  പേര്‍ക്കും  കൂടി  പോകാം , ഞാന്‍ , രാഹുല്‍ , അശ്വിന്‍ ..
ബസില്‍  ടിക്കെറ്റും  ബുക്ക്‌  ചെയ്തു , ബാംഗ്ലൂര്‍  ടു  പളനി … സ്ലീപ്പര്‍  ബസ്‌  ആണ്  … കിടന്നു  പോകാല്ലോ …
അങ്ങനെ  കഴിഞ്ഞ   വെള്ളിയാഴ്ച   ഞങ്ങള്‍  മൂന്നു  പേരും  പളനിയില്‍  പോകുവാന്‍  തയാറെടുത്തു …
മടിവാളയില്‍  നിന്നാണ്   ബസ്‌  പുറപ്പെടുന്നത്  …
രംഗം – 2: മടിവാള  , ഞങ്ങള്‍  മൂന്നു  പേരും  ബസ്‌  കാത്തു  നില്‍ക്കുകയാണ്  …
അശ്വിന്‍ : അളിയാ , അവിടെ  ഒരു  പെണ്ണ്  ഒറ്റയ്ക്ക്  നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്  …
എവിടെ  ? എവിടെ  ? ഈ   അമ്മച്ചിയെ  കണ്ടിട്ടാണോ,  പെണ്ണ്  നില്‍ക്കുന്നതെന്ന്  …
അശ്വിന്‍ : അമ്മച്ചി  അല്ലെടെ … ദേ  അങ്ങോട്ട്‌  നോക്ക്  …
ഡാ  രഹുലേ, ലത്‌  കണ്ടോടാ ..
രാഹുല്‍ : കൊള്ളാല്ലോടാ  പെണ്‍കിളിയെ …
എല്ലാവരും  കിളിക്ക്   ചുറ്റും  റാകി പറക്കുന്നു … ഒന്നും  കാണാത്ത   ഭാവത്തില്‍ , പെണ്ണ്  ചെവിയിലെ  പാട്ട്  പെട്ടി  ഒന്നുകൂടെ  തിരുകി  വെയ്ക്കുന്നു …
അശ്വിന്‍ : കുട്ടി  പളനിയിലെക്കാ  ???
കുട്ടി  മിണ്ടുന്നില്ല  …
രാഹുല്‍ : അതിനു  മലയാളം  അറിയില്ലാരിക്കും … നീ  തമിഴില്‍  ചോദിക്ക്  …
അശ്വിന്‍ : എങ്കെ  പോറെന്‍?
കുട്ടി  പിന്നേം  മിണ്ടനില്ല …
അശ്വിന്‍ : ദേ , കുട്ടി,  പൊട്ടി  ആണെന്ന്   തോന്നുന്നെടാ…
ഭാ .. പൊട്ടി  നിന്‍റെ മറ്റവളാടാ… പെണ്‍കുട്ടി  ചെരുപ്പ്   ഊരാനോ എന്തോ,  ഒന്ന്  കുനിഞ്ഞു …
അശ്വിന്‍ : അളിയാ  ദേ , വണ്ടി  വരുന്നു … വേഗം  വിട്ടോ …
വണ്ടി  ഏതൊക്കെയോ  വഴിയിലുടെ  പോയ്കൊണ്ടിരുന്നു … ഞങ്ങള്‍  പതിയെ  ഉറക്കത്തിലേക്കും …
ഏതാണ്ട്   വെളുപ്പിന്   5 മണി  ആയിക്കാണും , ബസിനുള്ളില്‍  വെളിച്ചം  വീണു …
“പളനി … പളനി …” ബസിലെ  ക്ലീനെര്‍  പതിവ്   വൃത്തികെട്ട  ശബ്ദത്തില്‍  ഉറക്കെ  വിളിച്ചു …
ഉറക്കത്തില്‍  നിന്ന്   ചാടി  എഴുനേറ്റു , അശ്വിന്‍  ഫേസ്  ബുക്കില്‍  പോസ്റ്റ്‌  ഇട്ടു  “Reached Palani”…
ബസില്‍  നിന്ന്  പവിത്രവും  പരിപാവനവുമായ   പളനിയുടെ  മണ്ണിലേക്ക്   ഞങ്ങള്‍  വലതു  കാല്‍  വെച്ചിറങ്ങി …
അല്ല  … മണ്ണിലേക്കല്ല… ചവിട്ടിയത്   ചെളിയില്‍  തന്നെ … തുടക്കം  കലക്കി …
“അണ്ണാ  ലോഡ്ജ്   വേണമാ … നല്ല   ലോഡ്ജ്  ഇറുക്ക്‌… എ  സി  ഇറുക്ക്‌ … സ്റ്റാര്‍ ഹോട്ടല്‍  ഇറുക്ക്‌  …” ബസില്‍  നിന്ന്  ഇറങ്ങിയതും  ഒരു  ബ്രോക്കര്‍  ഞങ്ങളുടെ  പിറകെ  കൂടി …
അശ്വിന്‍ : ഇങ്കെ  യതാവത്   ബാര്‍  ഇറുക്കുമാ, ബാര്‍  ബാര്‍ ?
ബാര്‍  ഇറുക്ക്‌  സര്‍ , അന്ത   പക്കം  ഇറുക്ക്‌ , പോലാമ ?
രാഹുല്‍ : നീ  തൊഴാന്‍  തന്നെ  വന്നത്  ?
അശ്വിന്‍ : എന്നാ  തൊഴുതിട്ടു  വരാം  അണ്ണാ …
അവസാനം  ഞങ്ങള്‍  ഒരു  ലോഡ്ജ്  എടുത്തു  – “അലങ്കാര്‍  ലോഡ്ജ്  ” പേര്   പോലെ  തന്നെ , ഒട്ടും  അലങ്കാരം  ഇല്ല   😦
സമയം  ഏതാണ്ട്  7 ആയിക്കാണും … കുളിച്ചൊരുങ്ങി  പളനി  ലക്ഷ്യമാക്കി  ഞങ്ങള്‍  നടന്നു …
“അണ്ണാ … കൊവില്‍ക്കുള്ളില്‍  ചെരുപ്പ്  ഇട്ടു  പോവക്കൂടാത്  … ചെരുപ്പ്   എല്ലാം  ഇങ്കെ  ഫ്രീ  ആയി  വെക്കാം ” ഒരാള്‍  ഞങ്ങളുടെ  പിറകെ  കൂടി …
ചെരുപ്പ്  അവരുടെ  കടയ്കുള്ളില്‍  സൌജന്യമായി  സൂക്ഷിക്കാം  എന്ന്  … ഇത്ര  നല്ല   മനുഷ്യരോ …
അങ്ങനെ  ഞങ്ങള്‍  മൂന്നു  പേരും  ചെരുപ്പുകള്‍  ആ   കടയ്ക്കുള്ളില്‍  ഭദ്രമായി  വെച്ചു… പുറത്തേക്കു  ഇറങ്ങുവാന്‍  തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ,
കടയിലെ  നല്ലവനായ   ആ  മനുഷ്യന്‍  ഓരോ  തേങ്ങയും  ഞങ്ങള്‍ക്ക്   തന്നിട്ട്  … “കൊവില്‍ക്ക്  സമര്‍പ്പിക്ക് സാമി … “
സൌജന്യമായി  ചെരുപ്പ്  സൂക്ഷിക്കുന്നു , അമ്പലത്തിനുള്ളില്‍  സമര്‍പ്പിക്കാന്‍  തേങ്ങയും  തരുന്നു … എന്ത്   നല്ല  മനുഷ്യന്‍ …
ഇവരെ  പോലെ  മനസ്സില്‍  നന്മയുള്ള   ചിലരൊക്കെ  ഇന്നും  ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത്‌  കൊണ്ടാണ്   ഭൂമി  ഇപ്പോഴും  നിലനില്‍ക്കുന്നത്   എന്ന്  തന്നെ  തോന്നിപ്പോയി …
ആ  കടയിലെ  ചേട്ടന്‍  ഞങ്ങള്‍ക്ക് , കര്‍പ്പൂരവും , ചന്ദനത്തിരിയും  തന്നിട്ട്  പറഞ്ഞു  “ഞാനും  മലയാളിയാ … നാട്   പാലക്കാട് …”
നല്ലവരായ   മലയാളികള്‍  ഇവിടെയും  ഉണ്ടല്ലോ , ഞങ്ങള്‍  മനസ്സില്‍  ആശ്വസിച്ചു …
ചേട്ടന്‍  ഞങ്ങള്‍ക്ക്,  ഓരോ  പാക്കറ്റ്   മഞ്ഞള്‍  പൊടിയും  ഭസ്മവും  തന്നു … ഒരു  ചെറിയ   പൂ  മാലയും …
അതിനു  ശേഷം  ചേട്ടന്‍  ഒരു  പപ്പേര്‍  എടുത്തു , എന്തൊക്കെയോ  കൂട്ടുകയാണ്  , ” രണ്ട് , ആറ്, നാല്  … എല്ലാം   കൂടി  ഒരാള്‍ക്ക്   നൂറ്റി  എണ്‍പത് … “
ചേട്ടന്‍  മലയാളി  തന്നെ  ട്ടോ …
ഏകദേശം  മുപ്പതു  രൂപയുടെ  സാധനങ്ങള്‍ , നൂറ്റി  എണ്‍പത്  രൂപയ്ക്ക്   വാങ്ങി  ഞങ്ങള്‍  മുന്നോട്ട് നടന്നു …
പളനി  മലയുടെ  ചുവടെ  ചെറുതും  വലുതുമായ   മറ്റു  ചില   അമ്പലങ്ങള്‍ … പൂജയ്കായി  വാങ്ങിയ   സാധനങ്ങള്‍  ഒരു  അമ്പലത്തില്‍  കൊടുത്തു …
” പൂജ   നൂറു  രൂപ  , ദക്ഷിണ   നൂറു  രൂപ  ” അമ്പലത്തിലെ  പൂചാരി  ഉറക്കെ  പറഞ്ഞു …
“പൂജ  എന്നത്   കാശു പറഞ്ഞു  വാങ്ങേണ്ടതാണോ… അത്   ഒരു  അര്‍പ്പണം  അല്ലെ … നിവേദ്യം  അല്ലെ ” നിവേദ്യം  സിനിമയിലെ  ഈ  ഡയലോഗ്   ഓര്‍മയില്‍  മിന്നി  മറഞ്ഞു …
പൂജാരിക്ക്   ദക്ഷിണ  കൊടുക്കുവാന്‍  കുമ്പിട്ട്‌  അശ്വിന്‍  പോക്കറ്റില്‍  കയിട്ടു , “അളിയാ  എന്‍റെ  പേഴ്സ്   പോയി …”
എ  ടി  എം  കാര്‍ഡ്‌  ഒക്കെ  അതിനകത്ത്   അല്ലെ , കാര്‍ഡ്‌  ബ്ലോക്ക്‌  ചെയ്യണ്ടേ… ???
അശ്വിന്‍ : അവള്‍ടെ  ഫോട്ടോ  അതിനകത്ത്  ഉണ്ടെടാ… അത്  പോയി … പോക്കെറ്റില്‍  ഇപ്പൊ  ആകെ  ഒരു  സിഗരട്ട്  മാത്രേ  ഉള്ളു …
രാഹുല്‍  : ഫോട്ടോ  അല്ലെ  പോയുള്ളൂ … അവള്‍  പോയില്ലല്ലോ … നമുക്ക്  വേറെ  ഒരു  ഫോട്ടോ  എടുപ്പിക്കാം … നീ  ആദ്യം  കാര്‍ഡ്‌  ഒക്കെ  ബ്ലോക്ക്‌  ചെയ്യ്  …
അശ്വിന്‍ : അവള്‍  പണ്ടെ  പോയതാ … ഇപ്പൊ  കല്യാണം  കഴിഞ്ഞു  ഒരു  കുട്ടിയും  ഉണ്ട്  … ആകെ  ഉള്ളത്   ഈ  ഫോട്ടോ  മാത്രം  ആയിരുന്നു …
കഷ്ടം …
എ   ടി  എം  കാര്‍ഡ്‌  ബ്ലോക്ക്‌  ചെയ്ത് , ഞങ്ങള്‍  പിന്നെയും  പളനി  ലക്ഷ്യമാക്കി  നടന്നു …
ഒരു  ചെരുപ്പ്  സൂക്ഷിക്കാന്‍  ആകെ  ചിലവായത്   നാനൂറു രൂപ … ചെരുപ്പിന്‍റെ  വില   ഇരുനൂറ്റി അന്‍പത്…
മുരുകാ , നീയേ  തുണ  … ഞങ്ങള്‍  പടികള്‍  ഓരോന്നായി  ചവിട്ടിക്കയറി …
അശ്വിന്   ഒരു  സംശയം , “ഇത്   മൊത്തം  ആയിരത്തി  എട്ട് പടികള്‍  ആണോ “…
അവന്‍  പടികള്‍  എണ്ണി  കയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു … ഇടയില്‍  എവിടെയോ  പെണ്‍കിടാവിനെ  കണ്ടിട്ടാവണം , പടി  എണ്ണല്‍ നിര്‍ത്തി …
പടികള്‍  കയറി  മുകളില്‍  എത്തി … ച്ചേ… തിരക്ക്   ഒട്ടും  ഇല്ലല്ലോ … മനസ്സില്‍  പ്രാകി …
മുരുഗനെ  തൊഴുത്‌ , പഞ്ചാമൃതവും  വാങ്ങി  റോപ്   വേ  വഴി  താഴെ  ഇറങ്ങി …
അശ്വിന്‍ : ദേ  നോക്കെടാ,  ഒരു  കുതിര   വണ്ടി …
നമുക്ക്  കുതിര  വണ്ടിയില്‍  ഒന്ന്  കയറിയാലോ …
രാഹുല്‍ : ഡാ  ഈ  കുതിര  ആണോ  അതോ  പെണ്ണോ  ?
അശ്വിന്‍ : അണ്ണാ , ഇന്ത   കുതിര  ആണാ ?
കുതിരക്കാരന്‍ : എങ്കെ  പോണം ?
അശ്വിന്‍ : ഞങ്ങടെ  ചെരുപ്പ്  കിടക്കുന്ന   കട  വരെ  മതി …
കുതിരക്കാരന്‍ : മല   സുത്തി  ഒരു  റൌണ്ട്   പോലാമാ ?
അശ്വിന്‍ : മലയും  കാടും  ഒന്നും  ചുറ്റെണ്ടാ … ചെരുപ്പ്  കടയിലോട്ടു  വിട് …
രംഗം  വഷളാവുന്നത്   കണ്ട്  രാഹുല്‍  ഇടപെട്ടു ,
രാഹുല്‍ : അണ്ണാ , ബസ്‌  സ്ട്ടാണ്ടുക്ക്   മുന്നാടി  ഒരു  ചിന്ന   കോവില്‍  ഇറുക്ക്‌ … അന്ത  കോവില്‍  പക്കം  താന്‍  പോണം …
ഞങ്ങള്‍  കുതിര  വണ്ടിയില്‍  കയറി … ടക് ടക്  ടക് … കുതിര   വണ്ടി  നീങ്ങി  തുടങ്ങി …
രാഹുല്‍ : ടേ, ഈ  കുതിര  പെണ്ണോ  ആണോ ?
അശ്വിന്‍ : ബാക്ക്   കണ്ടിട്ട്   പെണ്ണ് ആണെന്നാണ്‌  തോന്നണത്  …
അശ്വിന്‍  ഫേസ്ബുക്കില്‍  പോസ്റ്റും  ഇട്ടു , “@ കുതിരപ്പുറം … പളനി “
തിരികെ  ചെരുപ്പുകള്‍  വെച്ച   കടയ്ക്   സമീപം  എത്തി …
അശ്വിന്‍ : കട  ഇവിടെ  എങ്ങും  കാണാനില്ലല്ലോ …
ആ  കടയുടെ  സ്ഥലത്ത്   ഒരു  അമ്മുമ്മ   ഇരുന്നു  പൂവ്   വില്‍ക്കുന്നു …
അശ്വിന്‍ : അമ്മാ , ഇങ്കെ  ഇരുന്ന   കട  ഇപ്പൊ  എങ്കെ  ഇറുക്ക്‌ ?
അമ്മുമ്മ  : മുല്ലികൈ  പൂ  ഒന്ന്  പത്തു  രൂപ , റോസാ  പതിനഞ്ചു … ഒന്ന്  വേണമാ, രണ്ട്  വേണമാ ?
ദൈവമേ  ഇത്   എന്തൊരു  പരീക്ഷണം …
അശ്വിന്‍ : മുന്നാടി  ഒരു  കട  ഇങ്കെ  ഇരുന്തിച്ചേ … ചെരുപ്പ്  കട … ഇപ്പൊ  അത്   എങ്കെ  ഇറുക്ക്‌ ?
അമ്മുമ്മ  : രണ്ടെണ്ണം  ഇരുപത്   രൂപ  കൊട്  സ്വാമി …
കാശും  പോയി … ചെരുപ്പും  പോയി … ചെരുപ്പ്  വെച്ച  കട  പോലും  ഇല്ല …
മലയാളി  കടയിലെ  അണ്ണാ, നിങ്ങള്‍  മലയാളി  തന്നെ … ഉറപ്പിച്ചു …
രാത്രി  ഒന്‍പതുമണിയുടെ  ബസ്‌  പിടിച്ചു  ഞങ്ങള്‍  ബാംഗ്ലൂര്‍ ക്ക്   തിരിച്ചു …
ഭക്തിയുടെ  പേരില്‍  എന്തെല്ലാം  തട്ടിപ്പുകള്‍ … എന്‍റെ  പളനി  മല   മുരുകാ , നീയേ  തുണ …

നമുക്ക് ഓരോ ഓംലേറ്റ് അടിച്ചാലോ ?

ഏതാണ്ട്   ആറ്  മാസങ്ങള്‍ക്ക്   മുമ്പ്  , ബംഗളുരിലെ മഞ്ഞുപൊഴിയുന്ന   ഒരു  ഡിസംബര്‍  മാസ   സന്ധ്യ  …
യാഹൂ  ചാറ്റില്‍  വെച്ച്   എന്നോ  കണ്ടുമുട്ടിയ   ഫിലിപ്പീന്‍സ്  സുന്ദരിയെ  തന്‍റെ നിര്‍ത്ത ചുവടുകള്‍   വെബ്‌ക്യാം  വഴി  കാണിക്കുന്ന   അമല്‍ …
ഏതോ  ടേറ്റാ സെന്‍ററിലെ , ഏതോ  സര്‍വറിന്റെ ഡൌണ്‍ട്ടയിമും കാത്തു , ഒരു  കയ്യില്‍  ലാപ് ടോപ്പും  മറുകയ്യില്‍  മൊബൈലും  ആയി  ടോണി …
ഫ്ലാറ്റിനു  താഴെ , ഒരു  ചുവന്ന   ബൈക്കില്‍   പതിവില്ലാത്ത   ഉത്സാഹത്തോടെ  ജോലി  കഴിഞ്ഞ്   ഒരു  ചെറുപ്പക്കാരന്‍  വന്നു  നിന്നു, ബാബു …
പതിവ്   നിര്‍വികാരതയോടെ , ആരും  മൈന്‍ഡ്   ചെയ്യുന്നില്ല  … കിച്ചനിലേക്ക്   കയറിയ   ബാബു  എന്തോ  പൊതി  അഴിക്കുന്നു …
ബാബു : ഡാ  അമലേ , രസഗുള   വേണോ  ?
അമല്‍ : രസഗുളയോ ? എവിടെ ? എവിടുന്നു  കിട്ടി ?
ബാബു : ഞാന്‍  വാങ്ങി . ഇന്നാ…
ടോണി : നല്ലത്   വെല്ലോം  ആണോടേ.. എവിടുന്നേലും  ഫ്രീ  ആയി  കിട്ടിയതാണോ …
അമല്‍ : ആയിരിക്കും , അല്ലാതെ  ബാബു  സ്വീറ്റ്സ്  വാങ്ങാന്‍  ഇടയില്ല …
ബാബു : ഫാ ! .. ഞാന്‍  വാങ്ങിയതാ … വേണേ  തിന്ന്…
ടോണി : ഇന്നെന്തോ  കോള്   ഒത്തിട്ടുണ്ട്‌ … ഏതേലും  പെണ്ണ്   വളഞ്ഞോടാ ?
ബാബു : ഹി  ഹി … ഓണ്‍സൈറ്റ്    ഉടനെ  പോകണം  ന്   പ്രൊജക്റ്റ്‌  മാനേജര്‍  പറയുന്നു …
അമല്‍ : അമ്പോ .. ഓണ്‍ സയിറ്റോ … എങ്ങോട്ടാ ?
ബാബു : റൊമാനിയ
അമല്‍ : അതെവിടാ…
ബാബു  :  യുറോപ്പ്   ഡാ … ഒരു  മാസത്തിനകം  പോകുമാരിക്കും …
ടോണി  ലാപ്ടോപില്‍  നിന്ന്  കണ്ണെടുക്കുന്നില്ല  , ഗൂഗിളില്‍  സെര്‍ച്ച്‌  ചെയുകയാണ്  ,   “Girls in Romania”…
ബാബു : നാളെ  സാറ്റര്‍ഡേ  അല്ലെ … പോയി  ഡ്രെസ്സും  സാദനങ്ങളും  ഒക്കെ  വാങ്ങണം … വിസ   വന്നാല്‍  പിന്നെ  സാദനങ്ങള്‍  വാങ്ങാന്‍  സമയം  കിട്ടിയില്ലെലോ …
അടുത്ത   ദിവസം  തന്നെ  ബാബു , ഉറ്റ   സുഹൃത്തായ   രഹുലുമായി  ബിഗ്‌  ബസാര്‍  മുഴുവന്‍  കയറി  ഇറങ്ങി …
റൊമാനിയയില്‍  സാധനങ്ങള്‍ക്ക്   ഒക്കെ  വില   കൂടുതല്‍  ആയിരിക്കുമത്രേ … അത്   കൊണ്ട്   ആറുമാസത്തേക്കുള്ള   സോപ്പ്  , ചീപ്പ്‌ , പേസ്റ്റ്   എല്ലാം  വാങ്ങി  നിറച്ചു …
റൊമാനിയയില്‍  ഇപ്പോള്‍  വിന്‍റെര്‍ ആയതു  കൊണ്ട് , ഒരു  കമ്പിളിയും  വാങ്ങി …
ദിവസങ്ങള്‍  കൊഴിഞ്ഞു  പോയ്കൊണ്ടിരുന്നു …
അമല്‍  : ഡാ  ട്രീറ്റ്‌  എന്നാ  ?
ബാബു  : ഒക്കെ  നമുക്ക്   റെഡി  ആക്കാംഎടാ …
അമല്‍  : താജ്   ഹോട്ടല്‍  മതി …
ബാബു  : അളിയാ  നമുക്ക്  എല്ലാം  റെഡി  ആക്കാം … വിസ  ഒന്ന്   വന്നോട്ടെ … ഇപ്പൊ  അല്ലേലും  വയറിനു  നല്ല   സുഹം  ഇല്ല  …
പിറ്റേന്ന്   രാവിലെ  ഓഫീസില്‍  പോകാന്‍  റെഡി  ആയി  ബാബുവും  ടോണിയും  , മടിവാളയിലെ  പ്രസിദ്ധമായ   മലബാര്‍  ഹോട്ടലില്‍   എത്തി …
പുട്ടും  കടലയും  കഴിച്ചുകൊണ്ട്  ഇരിക്കുന്നതിനിടയില്‍  ടോണി ,
ടോണി : ഡാ  നീ   ഓംലേറ്റ്   കഴിക്കുന്നോ …
ബാബു  : ഇല്ലെടാ , മാസം  തീരാറായില്ലേ  … കാശ്   കുറവാ   കയ്യില്‍ …
ടോണി : കാശ്   ഞാന്‍  കൊടുത്തോളാം  ഡാ …
ബാബു : വേണ്ടടാ… എനിക്ക്   ഓംലറ്റ്   വേണ്ട  …
ടോണി : എന്നാ  ഒരു  സിംഗിള്‍  ബുള്‍സൈ  കഴിക്കു …
ബാബു  : എനിക്ക്  വയറിനു  സുഹം  ഇല്ലെടാ… 2 ദിവസം  ആയി …
ടോണി  : ബുള്‍സൈ  ഒരെണ്ണം  കഴിക്കെടാ … ചുവര്  ഉണ്ടെങ്കിലെ  ചിത്രം  വരയ്കാന്‍  പറ്റു … ( ദാസാ…   എന്ന  വിളി  മാത്രം  ടോണി  ഒഴിവാക്കി )
അങ്ങനെ  വയറു  വയ്യാതിരുന്ന   ബാബു , ടോണിയുടെ  നിര്‍ബന്ധപ്രകാരം  ഒരു  ഡബിള്‍  ബുള്‍സൈ  കഴിച്ചു  ഓഫീസിലേക്ക്   പോയി …
ടോണിയെ  മനസ്സില്‍  അപ്പന്   വിളിച്ചു  കൊണ്ട് , ഭാരങ്ങള്‍  എല്ലാം  ഇറക്കി  വെച്ച്  ,  ബാബു  2 ദിവസം  ലീവ്   എടുത്തു  വീട്ടില്‍  ഇരുന്നു…
അമല്‍ : ഡാ  കട്ടന്‍  കാപ്പിയില്‍  നാരങ്ങ   ഒഴിച്ച്   ഒന്ന്  ട്രൈ   ചെയ്തു  നോക്ക്  …
ബാബു  : രണ്ടു  ദിവസമായി  കട്ടന്‍  കാപ്പി  കുടിക്കുവാ .. രക്ഷയില്ല  …
ടോണി  : ഒരു  ബിയര്‍  അടിച്ചാല്‍  എല്ലാം  റെഡി  ആകും …
അമല്‍  : എന്നിട്ടും  റെഡി  ആയില്ലെ  ബിയര്‍  കുപ്പിയുടെ  അടപ്പും  വിഴുങ്ങിക്കോ … അടയും … (അമല്‍  തനിയെ  പൊട്ടി  ചിരിച്ചു )
ആശുപത്രിയില്‍  തന്‍റെ  കൂടെ  വരാന്‍  പലരെയും  ബാബു  വിളിച്ചു  നോക്കി …
അമല്‍ : ഞാന്‍  ജിം ഇല്‍ പോകുവാടാ… ടൈം  ഇല്ല …
ടോണി : എനിക്ക്  പണി  ഉണ്ടെടാ… സര്‍വര്‍  ഡൌണ്‍  ആണ്  …
അവസാനം  ബാബുമോന്‍  ഒറ്റയ്ക്ക്  , മടിവാളയിലെ  ക്ലിനിക്കില്‍  എത്തി …
ഒരുപാട്  ആളുകള്‍  കസേരയിലും  വരാന്തയിലും  ഒക്കെ  ആയി  ഡോക്ടറെ  കാണാന്‍  കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്  …
അവിടെ  കൈ  കുഞ്ഞുമായി  നിന്ന   ഒരു  മനുഷ്യനോട്  ബാബു ,
ബാബു  : ഈസ്‌  ഡോക്ടര്‍  ഇന്‍സൈഡ് ???
അയാള്‍  ഒന്നും  മിണ്ടിയില്ല  …
അപ്പോഴാണ്‌  അകത്ത്   വെള്ള   സാരിയില്‍  ഒരു  സ്ത്രീ … നേഴ്സ്   ആകും , ബാബു  മനസ്സില്‍  ഉറപ്പിച്ചു …
ബാബു : സിസ്റ്റര്‍ , ഡോക്ടര്‍ ?
നേഴ്സ്  ഉള്ളിലേക്ക്   കൈ  ചൂണ്ടി  കാണിച്ചു …
ഡോക്ടര്‍  ഉള്ളില്‍  ഉണ്ടെന്നു  തന്നെ … ഭാഗ്യം …
നേഴ്സ്  : എന്‍   തോന്തരെ?
ബാബു  (മനസ്സില്‍ ) : എന്തോന്നാ  ഈ   പെണ്ണുമ്പിള്ള   പറയുന്നെ …
എന്നാലും   ബാബു  വയറു  തടവിക്കൊണ്ട്   ഇങ്ങനെ  പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു ,” പ്രോബ്ലം  സിസ്റ്റര്‍ “…
സിസ്റ്റര്‍  : ടോക്കന്‍  തഗോണ്ട് , അല്ലി  വെയിറ്റ്   മാടി …
ടോക്കന്‍  എടുത്തു  അവിടെ  എങ്ങാനും  പോയിരിക്ക്  , ടൈം  ആകുമ്പോ  വിളിക്കാം , അതാണ്‌  ആ   പറഞ്ഞതിന്‍റെ   പൊരുള്‍  എന്ന്   ബാബുമോന്   മനസിലായി …
ബാബു  ഐശ്വര്യമായി  ടോക്കന്‍  എടുത്തു , 27… അഞ്ചാം  നമ്പര്‍  കയറിയിട്ടേ  ഉള്ളു … ബാബു  ക്ഷമയോടെ  കാത്തിരുന്നു …
വരുന്നവരില്‍  മിക്കവാറും  എല്ലാം  ഗര്‍ഭിണികള്‍  ആണ് … മടിവാളയില്‍ ഇതിനും  വേണ്ടി  ഗര്‍ഭിണികലോ… ആ … തണുപ്പോക്കെ അല്ലെ … ഹാ… റൊമാനിയയില്‍  പോയിട്ട്   വേണം  എല്ലാം  റെഡി  ആക്കാന്‍ …
മണിക്കൂര്‍  3 കഴിഞ്ഞു… മൊബൈലില്‍  ഫേസ്ബുക്ക്‌  നോക്കിയും  ചാറ്റ്   ചെയ്തും  ബാബു  സമയം  തള്ളി  നീക്കി …
ട്വന്റി  സെവെന്‍  ! ട്വന്റി  സെവെന്‍  ! വെളുത്ത   സാരിക്കുള്ളിലെ  കറുത്ത   സിസ്റ്റര്‍  ഉറക്കെ  വിളിച്ചു …
ബാബുമോന്‍  ചാടി  എഴുനേറ്റു  ബഹുമാനപുരസരം  ഡോക്ടര്‍ന്‍റെ   റൂമിലേക്ക്‌  കയറി … എന്തൊക്കെ  ഉപകരണങ്ങളാ  അതിനുള്ളില്‍ … ഡോക്ടര്‍  വന്‍  സംഭവം  ആണെന്നാ  തോന്നണേ …
ഡോക്ടര്‍ : മാടം  ജോതെഗെ  ബന്ദി ഇല്‍വാ ?
ബാബു  കണ്ണ്   മിഴിച്ചു … വയറു  തടവി …
ഡോക്ടര്‍ : യു  ആര്‍  എലോണ്‍ ? വെയര്‍  ഈസ്‌  മാടം ?
ബാബു : നോ  മാടം … പ്രോബ്ലം  വിത്ത്‌  മി …
ഡോക്ടര്‍ : ഹൌ  ലോങ്ങ്‌  അഫ്റ്റര്‍  മാരേജ്   നവ് ?
വയറിളക്കത്തിന്   മരുന്ന്   വാങ്ങാന്‍  വന്നവനോട്‌ , കല്യാണം  കഴിഞ്ഞിട്ട്   എത്ര  നാള്‍  ആയിന്നോ … ബാബുവിന്   എന്തോ  പന്തികേട്‌  മണത്തു …
ബാബു : നോട്ട് മാരിട്  ഡോക്ടര്‍ …
ഡോക്ടര്‍  ഒന്ന്  ഞെട്ടി …
ബാബു : സ്ടോമക്ക്  പ്രോബ്ലം … ലൂസ് മോഷന്‍ …ഡയേറിയ …
അറിയാവുന്ന   ഭാഷയില്‍  ഒക്കെ  ബാബു  പറഞ്ഞു  ഒപ്പിച്ചു …
ഡോക്ടര്‍  ഉള്ളുകൊണ്ട്   പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു … എങ്കിലും  പുറത്തു  കാണിക്കുന്നില്ല  …
ഡോക്ടര്‍ : ദിസ്‌  ഈസ്‌  ഇന്‍ ഫെര്‍ട്ടിലിറ്റി  ക്ലിനിക്‌ … ഐ   അം  എ   ഗ്യ്നക്കോളജിസ്റ്റ് …
ബാബു  കസേരയില്‍   നിന്ന്  ചാടി  എഴുനേറ്റു … വാതിലിനോടു  ചേര്‍ന്ന്   നിന്ന്  നേഴ്സ്   വാ  പൊത്തി  ചിരിക്കുന്നു …
സോറി .. സോറി .. ബാബു  പതിയെ  കളം  വിട്ടു …
നേഴ്സ്നെയും   കുറ്റം  പറഞ്ഞിട്ട്   കാര്യമില്ല  , വയറു  തടവി  കാണിച്ചപ്പോ  അവര്   പ്രഗ്നന്‍സി  കേസ്   ആയിരിക്കുമെന്ന്   വിചാരിച്ചുകാണും …
ഇന്ന്   എതവനെ ആണോ  കണി  കണ്ടെ … ബാബുമോന്‍  മനസ്സില്‍  ഇങ്ങനെ  ഓരോന്ന്   പറഞ്ഞു  പ്രാകി …
ദിവസങ്ങള്‍  പിന്നെയും  കടന്നു  പോയി … രാഹുലിന്‍റെ നിര്‍ദേശ   പ്രകാരം  “ലോ -മൊട്ടില്‍ ” എന്ന മരുന്ന്  കഴിച്ചു  വയറ്  ഒരു  വിധം  റെഡി  ആയി …
ദിവസങ്ങള്‍  മാസങ്ങള്‍  ആയി … വിസ   വന്നില്ല  … മഞ്ഞു  മാറി  വേനല്‍  വന്നു … വിസ  വന്നില്ല …
വഴിയില്‍  കാണുന്നവര്‍  ഒക്കെ  ചോദിച്ചു  തുടങ്ങി , ഡെ  നീ  റോമാനിയയ്ക്ക്  പോയില്ലെ … ???
ചായക്കടയിലെ  ചേട്ടന്‍  വരെ  കഴിഞ്ഞ   ആഴ്ച   ചോദിക്കുന്നു , അമേരിക്കയില്‍  എങ്ങാണ്ട്   പോണെന്ന്   പറഞ്ഞിട്ട്  പോയില്ലെ …
ഈ   ഡാഷ്   മക്കള്‍ക്ക്‌  ഒന്നും  വേറെ  ഒരു  പണിയും  ഇല്ലെ … ബാബു  മനസ്സില്‍  വിചാരിച്ചു , എങ്കിലും  “ചെറിയ   ഒരു  വിസ  പ്രശ്നം  ചേട്ടാ … ” അങ്ങനെ  പറഞ്ഞ് ഒപ്പിച്ചു …
റൊമാനിയയില്‍  പോകാന്‍  കാത്തിരുന്ന   സോപും  പേസ്റ്റും   ഒക്കെ  അമലും  ടോണിയും  രാഹുലും  ഉപയോഗിച്ച്   തുടങ്ങി …
മാസങ്ങള്‍  ആറു  കടന്നു  പോയി … അങ്ങനെയിരിക്കെ  വേനലില്‍  ഒരു  മഴത്തുള്ളിയായ്  , കഴിഞ്ഞ  ദിവസം  വിസ  വന്നു …
ബാബു  വീണ്ടും  സാധനങ്ങള്‍  അടുക്കി  വെക്കാന്‍  തുടങ്ങി … ജൂണ്‍  ഒന്നിന്   ബാബു  റൊമാനിയയിലേക്ക്   പോവുകയാണ് …
പോയി  അരുമാദിച്ചു  വാ  മോനെ … എല്ലാരും  ബാബുവിനെ  ആശ്ലേഷിക്കുന്നു …
ഇപ്പോള്‍  ബാബുവും  ടോണിയും  അത്താഴം  കഴിക്കുവാന്‍  മലബാര്‍  ഹോട്ടലിലേക്ക്   പോയിരിക്കുകയാണ് …
ടോണി : ഒരു  ഊണ്   ചേട്ടാ …
ബാബു : എനിക്കും  ഊണ്  എടുത്തോ  ചേട്ടാ …
ടോണി : ഡാ  ബാബു , നമുക്ക്  ഓരോ  ഓംലേറ്റ്  അടിച്ചാലോ ?
                                                                                 © 2012 dipuh.wordpress.com